Doktor nauk informatycznych politechniki w Darmstadt (Niemcy). W latach 1988-1993 pracowała na uczelni, w firmie Software AG oraz na Fraunhofer-Institut für Graphische Datenverarbeitung (Instytut Graficznego Przetwarzania Danych im. Fraunhofera) jako członek projektu naukowego. W latach 1993-1997 objęła w Grecji stanowisko koordynatora projektu i konsultanta systemów multimedialnych firm Intracom, Europom i Exodus. Od 1997 do 2008 była szefem departamentu badań i rozwoju Extreme Media Solutions Ltd w Atenach. Od 2007 roku Veronica Samara jest dyrektorem zarządzającym organizacji Safer Internet Hellas, która koordynuje Greckie Centrum Projektu Safer Internet.

Od 1993 roku bierze udział w narodowych i europejskich projektach, przede wszystkim: Esprit, Impact, Delta, Telematics, Acts, Leonardo da Vinci, Socrates oraz programie ramowym dotyczącym technologii społeczeństwa informacyjnego. Od 2001 roku Veronica Samara i jej zespół zaangażowali się w prace ramowe programu Komisji Europejskiej „Safer Internet”, projekty Safer Internet For Knowing and Living, SafeBorders, SafeNetHome, SafeNetHomePlus a obecnie Saferinternet.gr, wdrażający w Grecji kampanie świadomościowe w latach 2009-2010.

Internet nie jest „cyfrową nianią”, niestety, w obecnym świecie, w którym ludzie pracują od świtu do nocy, by zapewnić swoim dzieciom dobre życie, nianie są pilnie poszukiwane. Ale… Przypomnijmy, że komunikacja jest niezbędna, a jej brak w rodzinie, czego istnieją liczne przykłady, skutkuje poszukiwaniem przez dzieci pomocy u przyjaciół online i ucieczek w internetowy świat, czasami z fatalnymi konsekwencjami. Tak, jak mówią nasi współpracownicy - psychologowie z helpline’u: jeśli dziecko siedzi cicho przez cztery godziny przed ekranem komputera w swoim pokoju, rodzice nie powinni czuć się zbyt dobrze, a wręcz powinni zacząć się denerwować. Co robi dziecko? Z kim rozmawia?

Dla rodziców to najwyższy czas, by zrozumieć, że powinni dotrzymywać kroku swoim dzieciom. Nawet jeśli dzieci mogą być obecnie bardziej skoncentrowane na cyfrowym świecie, są rodzice, którzy poprzez swoje doświadczenie życiowe potrafią nauczyć je posługiwania się nim etycznie, bezpiecznie i z zachowaniem krytycznego myślenia.

Kluczem do tej edukacji jest komunikacja i zaufanie pomiędzy członkami rodziny, unikanie nieuzasadnionych zakazów, wprowadzenie jasnych reguł wśród członków rodziny, respektowanych zarówno przez rodziców, jak i dzieci. A przede wszystkim bycie z dzieckiem, zawsze, kiedy tego potrzebuje. Rozsądne strategie mogą pomóc rodzicom pozostawać blisko swoich dzieci i być dla nich zaufanymi przewodnikami.